Ανέβασα τη φωτογραφία στο Google+ και ο Στράτος ζήτησε τη συνταγή. Δηλαδή με απείλησε ότι θα του έρθει ντουβρουτζάς μόνο από τη φωτογραφία οπότε καλά θα κάνω να δώσω και τη συνταγή. Εντάξει. Όλα για τους φίλους.
Γεια σου “θεία” Σοφία!
Σου στέλνω τη φωτογραφία μόνο και μόνο για να υπάρχουν στην ιστορία πειστήριο ότι όντως, εγώ, η ακαμάτρα κόρη, έφτιαξα κάποτε ροξάκια!
Η φωτογραφία δεν είναι καλή, δε θα πω όμως το ίδιο για τα ροξάκια που είναι πεντανόστιμα!
Πάντα ονειρευόταν να γίνει νυφούλα
Έχετε ποτέ ξυπνήσει μια ωραία πρωϊα με τους σιελογόνους αδένες σας σε υπερδιέγερση να φωνάζουν με αγωνία κάτι; Τι λέω, φυσικά και το χετε πάθει. Ε εγώ σήμερα ξύπνησα με τη λέξη «Μπέϊκον» να πάλλεται με χρυσά γράμματα σε ένα μαύρο φόντο μέσα στο μυαλό μου. Ναι αλλά δεν έχω μπέϊκον σπίτι. Οπότε τι κάνουμε; Ε θα φτιάξουμε! Ναι, δεν είναι δύσκολο (τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της διαδικασίας). Ξεκινάμε;
Τα χω τάξει άπειρες φορές, το ξέρω.
Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως ήμουν οργανωμένη. Είχα αγοράσει τα σωστά υλικά, είχα το χρόνο, είχα την κάμερα, είχα το τρίποδο, γενικά το καλό σύμπαν συνομώτησε για να φτιάξω ροξάκια, να τα καταβροχθίσω (καλά όχι και όλα) και να μείνετε εσείς με το βίντεο. Από το τίποτα όμως…
Φαίνεται ότι έχει πέσει ένας πανικός με τη δίαιτα Dukan, όχι μόνο εδώ στη Βρετανία (μας έχουν πρήξει με τα πόσα κιλά έχασε η μαμά της Αικατερίνης – καλέ της καινούριας πριγκηποπούλας!) αλλά και στην Ελλάδα. Σκέφτηκα να σας φτιάξω κάτι διαφορετικό – π.χ. έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνταγή για muffins αλλά στη σελίδα μας στο facebook μόλις το πρότεινα έπεσε κραυγή αγωνίας για τη γαλέτα. Μιλάμε έχετε μεγάλο πόνο.
Από ότι μαθαίνω λοιπόν από τους φίλους στο facebook (και στο twitter) ετούτη η γαλέττα σας βγαίνει τα χάλια της, σας κολλάει, σας παιδεύει. Ήρθα με την έρευνα μου και τις φωτογραφίες μου.
Αγαπητά μου παιδιά, ξέρω είμαι κοπανατζής και δε γράφω συχνά, αλλά τώρα που θα πέσει η θερμοκρασία και θα είναι πάλι καιρός για παστά, λουκάνικα κλπ θα επανέλθω.
Η σημερινή μας γαστριμαργική κόλαση, μας πάει μια βόλτα στην μισητή για πολλούς Αμερική, και τα άκρως καπιταλιστικά μπέργκερ της. Αναγνωρίζω ότι αν ήμουν γραμμένος σε συγκεκριμένες νεολαίες αυτή η συνταγή ίσως να αποτελούσε αφορμή για ατιμωτική διαγραφή και ίσως ομαδικό φατούρο με διπλωμένα τεύχη εφημερίδας, αλλά δεν είμαι οπότε…
Έτσι γίνεται στην Αταλάντη, ειδικά όταν η Μαμά Δέσποινα και η Μαίρη πάνε στη Γιορτή Κρασιού και Ελιάς και πετυχαίνουν τον Παναγιώτη Λάλεζα.
Πριν από λίγε μέρες έγινε η ετήσια Γιορτή Κρασιού και Ελιάς στην Αταλάντη, και ο Παναγιώτης Λάλεζας ήρθε να τραγουδήσει.
Μια και δυο, τσακώνει και τη Μαίρη η Μαμά Δέσποινα και πάνε να αγκαλιάσουνε και να δώσουν δυο σβουρηχτά φιλιά (καλά εντάξει ψέμματα, δυο χειραψίες) στον Παναγιώτη το Λάλεζα. Του είπανε κι ευχαριστώ που μας βοήθησε στο Digital Scullery και μας άφησε να χρησιμοποιήσουμε την ερμηνεία του στο βίντεο. Και τον καθησυχάνε ότι ήταν σούπερ όμορφος για φωτογραφία και δεν έπρεπε να ανησυχεί για την αξυρισιά. Κουτσομπολιό της Μαμάς Δέσποινας: Ο Λάλεζας είναι και πολύ ευχάριστος και πολύ ευγενικός. Ε μπράβο του λοιπόν.
Ήταν που λες ένα ζεστό Αυγουστιάτικο απόγευμα. Η Αθηνά (@athensbynite) με ξελίγωσε λέγοντας στο twitter ότι τρώει κάτι φρυγανιστά ψωμάκια με τυρί και μαρμελάδα κόκκων πιπεριού.
Όπα! σκέφτηκα, σέρνεται τέτοια συνταγή κι εγώ δεν την ξέρω; Ζητάω από την Αθηνά (που ήταν στην Αθήνα) και τάκα-τάκα, τα πλήκτρα όχι τα τακουνάκια, μου λέει σε 3 twits τη συνταγή. 3 twits! τόσο εύκολο.
Τα μικρόβια βρίσκονται παντού στο περιβάλλον μέσα και έξω από το σπίτι αλλά και επάνω στο σώμα μας. Τις περισσότερες φορές είναι ακίνδυνα και συχνά βοηθάνε στη καλή λειτουργία του οργανισμού μας. Για παράδειγμα τα βακτήρια του στομαχιού βοηθάνε στην καλή πέψη ενώ τα βακτήρια του δέρματος μας προστατεύουν από μολύνσεις. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποια μικρόβια τα οποία είναι επικίνδυνα για την υγεία μας, ειδικά όταν εισέρχονται στον οργανισμό μας μέσω των τροφών.
Το Κατερινιώ μας ανέβασε φωτογραφία στο γκρουπ μας στο flickr (κλικ καλέ να δεις κι άλλες μιαμ μιαμ φωτογραφίες) με συνταγή που θυμήθηκε ένα βράδυ που είχε πέσει πολύ πείνα.
Ω ναι, έκανε κολοκύθια μακαρονάδα – μία από τις πρώτες βιντεο-συνταγές της θείας. Εφόσον άρεσε και στην Κατερίνα, έχει πάρει σφραγίδα η συνταγή.
Ξέρω. Δεν γράφω πια. Αλλά το βασικό είναι ότι δεν μαγειρεύω συχνά εδώ και καιρό οπόταν και δεν έχω τι να σας πω/δείξω. Συγχωράτε με.
Σας είχα αφήσει λοιπόν κατά τη διάρκεια του έπους με τα ξινά – δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα αλλά ας κάνουμε ένα διάλειμμα από την ξινίλα. Το σπεσιάλ της ημέρας είναι σαλάτα. Έλα ρε Προφήτη μη γκρινιάζεις, σαλάτα πάει με το κοψίδι …ακόμα και αν είναι σαλάτα με φράουλες!
Έχουμε:
Φτιάχνουμε:
Και voila. Σαλατίτσα νόστιμη, εντυπωσιακή, χορταστική, δροσερή και λίγο διαφορετική από ότι συνήθως
Hints & tips:
Η καλή αδερφούλα βάζει και ξηρά καρπά. Καρύδια. Εγώ δεν τα θέλω αλλά υποθέτω ότι του πάνε.
Ένα από τα βασικότερα προβλήματα με τη χοιρινή τη μπριζόλα είναι πώς να μη σου γίνει σόλα όταν τη μαγειρεύεις στο φούρνο.
Κι ενώ οι καλοί οι μάγειρες απλά ξέρουν πώς να τη μαγειρέψεις σωστά εγώ ως ανεπίδεκτη αντί να μάθω επιννόησα συνταγή που κρατάει τη μπριζόλα ζουμερή.
Επίσης είναι διαφορετική από την κλασσική μπριζόλα με λάδι – λεμόνι – ρίγανη που έχουμε συνηθίσει από τις μαμάδες μας. Γίνεται λίγο γλυκιά και καυτερή.
Θα χρειαστούμε:
Πάμε βήμα – βήμα το λοιπόν.
Κόβουμε τα κρεμμύδια. Όχι εντελώς νιανιά, να ‘χουν μια ζωντάνια.
Πλένουμε και κόβουμε την πιπεριά και τη ντομάτα σε ροδέλες (από την πιπεριά πάντα αφαιρούμε τα σπόρια)
Σε ένα ταψί γυάλινο στρώνουμε τα κρεμμύδια κάτω και βάζουμε λλλλλιιιιιιιιιιγο ελαιόλαδο (η μπριζόλα θα βγάλει και το λίπος της).
Από πάνω κοτσάρουμε τις μπριζόλες.
Ρίχνουμε μπόλικη πάπρικα, αλάτι, πιπέρι (φρεσκοτριμμένο και μπόλικο) και καυτερή πιπεριά.
Με ρέγουλο την καυτερή πιπεριά.
Πάνω από όλα αυτά στρώνουμε τις ροδέλες πιπεριάς και τις ροδέλες ντομάτας.
Ξαναβάζουμε τα μπαχάρια μας.
Από το πλάι ρίχνουμε λίγο νερό.
Δε ρίχνουμε σε αυτά τα φαγιά νερό πάνω στα υλικά γιατί θα ξεπλύνουμε όλα τα μπαχάρια.
Έχουμε προθερμάνει το φούρνο για δέκα λεπτά στο φουλ.
Βάζουμε το ταψί μέσα για δέκα λεπτά πάλι στο φουλ. Μετά το αφήνουμε για 30 με 40 λεπτά (το κοιτάμε αλλά δεν γυρίζουμε τη μπριζόλα) γύρω στους 180 με 200 βαθμούς.
Σερβίρουμε προσεκτικά και ρίχνουμε από πάνω κι ό,τι γύρω γύρω λαχανικά έχει το ταψί.
Τα ζουμάκια από τα λαχανικά και όλα τα μπαχάρια έχουν ποτίσει τη μπριζόλα και δεν έχει προλάβει να γίνει σόλα.
Επίσης το λίπος της μένει ατόφιο και δεν κρατσανίζει (εγώ το βγάζω μετά. αν θέλετε οπωσδήποτε κρατσανιστό λίπος δεν κάνει η συνταγή για σας)
Μέσα άσπρη άσπρη όπως την αγαπώ.
Καλή σας όρεξη ωρέ.
Η Δάφνη (deadendmind) και ο Δημήτρης (olrandir) πήγανε μια βόλτα στη λεβεντογέννα και σαν καλά παιδιά (που είναι!) στείλανε τις εμπειρίες τους με το φαγητό και τις καταπληκτικές φωτογραφίες τους.
(Γκουχ – στείλε κι εσύ, μην ξεχνιέσαι)
Με τα μαύρα τα γράμματα ο Δημήτρης γράφει και με τα πράσινα η Δάφνη βοηθάει.
—————————————
Είχαμε ακούσει πολλά καλά για το φαΐ της Κρήτης. Συνηθισμένοι βέβαια από τους Έλληνες που με κάθε ευκαιρία επευφημούν τον τόπο τους (και δη τους Αθηναίους που δεν μένουν πια στον «τόπο τους»), δεν δίναμε και πολύ βάρος -ή τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’ότι δίναμε σε όσους λέγανε για τα γραφικά χωριά (χωρίς ηλεκτρισμό) και τα μαγευτικά τοπία (που ερημοποιούνται κάθε καλοκαίρι). Εγώ έδινα γιατί πέρασα κάποιες μέρες στα Χανιά πριν μερικά χρόνια, με τις καλύτερες γευστικές εντυπώσεις.
Φτάσαμε λοιπόν στο Ηράκλειο και μας πρότεινε η εξαιρετική ξεναγός και φιλόξενη εντόπια κάτοικος Ζαχαρένια να πάμε για μεσημεριανό στο «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…». Πρόκειται για μια κλασσική ψαροταβέρνα, σαν αυτές που βλέπεις σε όλη την Ελλάδα: δίπλα στην κίνηση του λιμανιού, χάρτινα τραπεζομάντηλα, γκαρσόνια που με κάποιο μαγικό τρόπο μεταφέρουν 15 πιάτα ταυτόχρονα, και οικογένειες με παιδιά που φωνάζουν. Η πατατοσαλάτα που παραγγείλαμε για ορεκτικό όμως μας εντυπωσίασε: ανακατεμένη με λίγη σκορδαλιά που τις έδινε μια σπιρτάδα στη γεύση (άλλα ίσα-ίσα για να μη γίνει πολύ βαριά) μας ξάφνιασε πολύ ευχάριστα, και το ίδιο συνέβη και με τους κολοκυθοκεφτέδες και το φρέσκο φαγκρί που φάγαμε. Το μεγάλο σοκ όμως ήρθε όταν τελειώσαμε το φαγητό, και πήραμε μια πρώτη γεύση από αυτό που καταλάβαμε μετά ότι είναι standard στην Κρήτη: το κέρασμα στο τέλος.
Μας φέρανε: τραγανούς λουκουμάδες με μέλι και μια τεράστια μπάλα παγωτού, γλυκό τριαντάφυλλο, γλυκό του κουταλιού βύσσινο, ένα πιάτο καρπούζι, και βέβαια ένα μπουκαλάκι ρακή με δυο ποτηράκια. Κι αν ήμασταν χορτασμένοι, με τέτοιες λιχουδιές μπροστά σου δεν μπορείς να μη φας κι άλλο! Η φωτογραφία είναι από τη δεύτερη φορά που πήγαμε, με ελαφρώς διαφορετικά γλυκά.
Ακόμα κι έτσι βέβαια, κλίναμε να θεωρήσουμε πως είναι εξαίρεση, πως δε γίνεται να είναι όλα τα φαγητά τόσο νόστιμα. Κάπου τη δεύτερη μέρα αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε τη γαστρονομική εμπειρία που βιώνουμε, κι αρχίσαμε να τραβάμε φωτογραφίες. Αυτή η καθυστέρηση είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν έχουμε εικόνες της υπέροχης σφακιανής πίτας. Ααααχ, η Σφακιανή πίτα…
Το ξενοδοχείο μας δεν είχε πρωινό, αλλά καταλήξαμε να το θεωρούμε προσόν αυτό αφού μας έδινε τη δικαιολογία να τιμούμε καθημερινά το Le Petit Paris (κοντά στην πλ. Ελευθερίας), του οποίου τα κρουασάν μπορούν να περιγραφούν ως αμαρτωλές απολαύσεις με ζουμερή σοκολάτα ή γλυκιά κρέμα ζαχαροπλαστικής, σε μέγεθος αντρικού μπράτσου (κυριολεκτώ, έκανα τη σύγκριση κι ήταν ίσως λίγο μεγαλύτερο το κρουασάν -είμαι κι αγύμναστος!) Είχε κι άλλα (πρέτζελ, μηλόπιτα, κλπ) που δεν δοκιμάσαμε γιατί την Κυριακή ήταν κλειστό. Το κρατάμε για την επόμενη φορά!
Στα κυρίως πιάτα, το τσουμπλέκι που γευτήκαμε στο νότιο Ρέθυμνο ήταν σαν ratattouille μαζί με χοιρινό, αλλά μερικές κλάσεις ανώτερο αφού ψήθηκε σε κιούπι στο φούρνο κι είχε κι αγνά κρητικά μπαχαρικά να το συμπληρώνουν.
Το κρέας έλιωνε στο στόμα και τα λαχανικά το συνόδευαν εξαιρετικά. Το δικό μου ήταν μπουκιές κοτόπουλου με πατάτες, τυρί και ψιλοκομμένη πιπεριά. Κοτόπουλο Σπέσιαλ στο Κιούπι. Πολύ ωραίο κι αυτό! Έχω να σημειώσω ότι ακόμα και τα μέρη που μου φαίνονταν τουριστικά και είχα μια αμφιβολία για το πώς θα είναι η ποιότητα του φαγητού, ήταν φοβερά και διαψεύστηκα πανηγυρικά!
Και περνάμε στο αποκορύφωμα του ταξιδιού, την υπερπαραγωγή του Ηρακλείου: το καφέ Ουτοπία. Ήταν το πρώτο καφέ που κάτσαμε την Παρασκευή το απόγευμα, και μας άρεσε τόσο που ξαναπήγαμε και τη Δευτέρα για repeat performance. Την πρώτη μέρα απολαύσαμε το περίφημο fondue σοκολάτας του, το οποίο μας επαινούσαν φίλοι και γνωστοί από όλη την Ελλάδα. Το fondue «δύο ατόμων» γέμισε ικανοποιητικά τα στομάχια τριών! Έρχεται σε μια ειδική πιατελίτσα με μια τρύπα στη μέση όπου μπαίνει κερί ρεσώ, κι από πάνω το μπωλ με την -υπέροχη, λιωμένη- σοκολάτα. Γύρω από αυτό, διάφορες λιχουδιές για να τις βουτάς στη σοκολάτα. Φρούτα (φράουλα, μπανάνα, κεράσια), τριμμένοι ξηροί καρποί, καρύδα, κλπ. Σε ξεχωριστά πιατάκια έρχονται και γκοφρέτες, αφράτη βάφλα σε κομμάτια και σου με κρέμα. Δεν περιγράφεται με λόγια το πόσο ωραίο ήταν!
Στο encore της Δευτέρας γεύτηκα τη ζεστή σοκολάτα τους. Συνηθισμένος από τα Αθηναϊκά καφέ (όπου παραγγέλνω πικρή σοκολάτα και μου φέρνουν μια που «πικρίζει»), ζήτησα μια πικρή. Όσο πικρή μπορεί να μου την κάνει. Μου έφερε μια πικρή. Χρειάστηκα 6 κουταλάκια ζάχαρης για να την τελειώσω (και τη συμβολή δεύτερου ατόμου). Ήταν με διαφορά η πιο decadent απόλαυση που έχω γευτεί ποτέ. Περάσαμε ίσως ένα δίωρο απλώς απολαμβάνοντας τις διακοπές μας, τη σοκολάτα και τα βουτήματα που μας φέρανε στην εταζέρα σήμα κατατεθέν του μαγαζιού. Η εταζέρα ήταν πολύ εντυπωσιακή, θα τη δεις και στις φωτογραφίες. Στον κατάλογο του μαγαζιού έχει ειδικές οδηγίες για την εταζέρα. Τα βουτήματα τα κερνάει το μαγαζί, αλλά μόνο αν τα κρατάς σκεπασμένα με το κάλυμμα. Αν τα αφήσεις ξεσκέπαστα σε χρεώνουν. Η σοκολάτα ήταν απίστευτα πηχτή και βαριά. Να φανταστείς (εγώ που με πειράζει ο καφές), είχα συμπτώματα καφεΐνης μετά από την κατανάλωση 1/3 από αυτή τη σοκολάτα. Τόσο τούρμπο!
Γενικά, έχουμε να πούμε τα καλύτερα για το φαγητό στην Κρήτη (και για την ίδια την Κρήτη)! Ανυπομονούμε να ξαναπάμε!
——————————————————
ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΑΝ:
Δάφνη (deadendmind)
posterous * twitter
Δημήτρης (olrandir)
website * twitter
——————————————————
Ένα ακόμα καλό παιδί από την παρέα του Digital Scullery μαγείρεψε, χλαπάκιασε, έβγαλε φωτογραφία και έστειλε συνταγή. Ολίγον κλεμμένη βέβαια από τη μαμά του την Καίτη (εύγε της όμως που έβγαλε γιο που δε τη φοβάται την κουζίνα)
Έτσι σας θέλω. Μην ξεχάσετε να στείλετε κι εσείς.
———————————————————–
Χρειαζόμαστε:
κόβουμε κρεμμύδια και πιπεριές ροδέλες
τα σωτάρουμε σε λάδι στην κατσαρόλα, (δεν τα τσιγαρίζουμε)
κόβουμε το φιλέτο κοτόπουλο σε λωρίδες κατα μήκος
πλένουμε τα φελετάκια κοτόπουλο και τα στραγγίζουμε να στεγνώσουν από το αίμα τους.
προσθέτουμε το κοτόπουλο στις πιπεριές και τα γυρνάμε στην κατσαρόλα να ροδίσουν ρίχνουμε 4 ώριμες, μετρίου μεγέθους ντομάτες σε ροδέλες (εναλλακτικά χρησιμοποιούμε 1 κονκασσε κονσέρβα)
ριχνουμε πιπέρι κόκκινο καγιέν και ανακατεύουμε.
Αφήνουμε τα υλικά να σιγοβράσουν στους χυμούς τους, εν τω μεταξύ βράζουμε τα ζυμαρικά.
Στο σερβίρισμα είτε αφήνουμε τον επισκέπτη να βάλει μόνος του σάλτα και ζυμαρικά,ή αν είμαστε σίγουροι οτι θα καταναλωθεί όλο τα αναμιγνύουμε και voila, έχουμε το γεύμα μας έτοιμο, γεμάτο από πρωτεϊνες και άμυλο. Μην ξεχάσετε το αγαπημένο σας τυρί, σε φέτες ή τριμμένο.
Φιλιά από τη μαμά Καίτη, από όπου και εκλάπη η συνταγή.
——————————————————
ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΕ:
Arlav
twitter
——————————————————
