My, this is a long – and yummy – story, but it had to be shared. So here’s a bit of gossip about my cooking adventure with Unilever Greece and OgilvyOne Athens for Hellmann’s.
The people at the two companies found the Greek version of Digital Scullery and my cooking videos in Greek. Apparently they liked them and they approached me. We got together to create «Πας Μαγειρεύοντας« – the closest translation might be Cooking for Trouble – an online cooking show.
Πριν από αρκετό καιρό είχα γράψει για το «Πας Μαγειρεύοντας» και τα παρελκόμενα με τα γυρίσματα, τις πάστες σοκολατίνες και τις καλωδιώσεις. Ήταν το project που έκανα με την Ogilvy και τη Unilever, με μαγειρικά βίντεο όπου χρησιμοποιούσα προϊόντα Hellmann’s στις συνταγές.
Στις 8 του Φλεβάρη, μετά από μια πολύ ευγενική πρόσκληση του Ινστιτούτου Επικοινωνίας, είπα δυο λόγια για αυτή τη συνεργασία στο 3ο συνέδριο τους για τα social media. Το Ινστιτούτο Επικοινωνίας απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους της επικοινωνίας και της διαφήμισης. Μου ζήτησαν λοιπόν να μοιραστώ τα πράγματα που έμαθα μέσα από τη συνεργασία και ειδικά αυτά που θα ήταν χρήσιμα σε εταιρείες που θα μπορούσαν στο μέλλον να συνεργαστούν με κάποιον blogger.
Επειδή όμως ανάρτηση στο Digital Scullery χωρίς τα κουτσομπολιά δε γίνεται σας λέω και το backround γιατί όλοι εδώ είμαστε κουσκουσιάρηδες.
One of the things you have to understand about Greek food (apart from the obvious stuff like souvlaki, frappe, koulourakia and all that) is that at least once a year the word «nistisimo» appears almost everywhere. It’s probably Lent, aka Sarakosti.
Lent for the Greek Orhodox people starts on a Monday. Much neater that way, don’t you think?
I already posted the other day on Tsiknopempti, our BBQ Thursday. Then there is the Sunday of Apokreo – very similar to Halloween, but probably a bit more Dionysian in nature – when we dress up, eat, drink, dance and generally go a bit crazy.
The next day is Clean Monday, the start of the Great Lent, 40 days of no animal products whatsoever. Supposedly. Most Greeks don’t fast during Lent anymore. However, I’ve heard it’s quite good for detox to abstain from animal products now and again.
Μετά από popular request που λένε κι οι φίλοι μας οι αγγλόφωνοι κάθησα κι έκανα απλή συνταγή λαγάνας. Τσακ μπαμ. Ούτε 12 ώρες πριν ούτε τίποτα. Την ίδια μέρα.
Η συνταγή είναι του ΤΙΤΑΝΟΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Paul Hollywood (@hollywoodbaker). Είναι ένας ψωμάς/ ζαχαροπλάστης/ ο θεός της ζύμης εδώ στη Βρετανία κι έχω μάθει φοβερά πράγματα από αυτόν. Ο Μανώλης μου πήρε δωράκι το βιβλίο του 100 Great Breads κι εκτός από φοβερά ψωμιά γενικά έχει και λαγάνα. Θα μου πεις, στο Βρετανό πήγες να μάθεις λαγάνα; Ναι, διότι έχει απλές συνταγές που τις εμπιστεύομαι στα σίγουρα. Δεν είχα πολύ χρόνο αυτή τη φορά, κάποια στιγμή θα ψάξω μια παραδοσιακή και θα την φτιάξω. Continue reading
(refresh – this post is updated – working draft as I bake, take pics, video, update facebook (in Greek) and tweet (in English).)
(This post was being updated while I was baking. Thank you for the nice comments and support on Facebook and twitter. Full normal post (and video) coming up)
It’s all gone Pete Tong. Or rather, half of the two laganas is gone. We chomped it all!
Baked each for 20 minutes and they came out lovely!
Here’s a quick pic and I will be uploading a full proper post (and video) tonight with full explanations of what the heck lagana bread is.
If you ever happen to be walking around a Greek town or village and it seems that there are BBQ smells everywhere chances are it’s probably Tsiknopempti. (It could also be Easter Sunday but in that case the smell is the roasting lamb on a spit so you’ll know quite quickly which is which).
Tsiknopempti comes from the words tsikna (the characteristic bbq meat smell) and Pempti (Thursday). It comes about once a year, about two weeks before Lent starts.
There is a whole host of dishes we make in Greece which are classed as ‘meze‘. These are small (or big) plates of delicacies and nibbles (not prawns on stick or mini sausage rolls though) which are served with tsipouro (a.k.a. raki) or ouzo. Try not to drink the later if you’re not used to them. Meze can be simple – just a few slices of cheese and tomatoes, more complicated like boureki or just out-of-this-world, like today’s recipe.
Ο Δημήτρης είναι ένας σούπερ νεαρός που εκτός από ροκ είναι και τσιπουρο-θαυμαστής και τσικνο-γνώστης. Σε πρόσφατη επίσκεψη μου στην Αταλάντη και μετά από μικρές παρακλήσεις (γκουχ. κατάλαβες) το σκέφτηκε λίγες μέρες (γκουχ. δηλαδή πολλές) και κάναμε μαζί ένα βίντεο.
Δηλαδή τί μαζί. Εγώ απλά του λέω δυο κουβέντες και του δίνω και κανα κουτάλι, διότι ο Δημήτρης μας πετάει και χαμογελάει και τα εξηγεί και πολύ πολύ όμορφα.
Όταν μου είπε ότι θέλει να κάνει κρεμμύδια γεμιστά με τυρί έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Μεζές βαρβάτος, μυρωδικός, χοληστερινάτος, ότι πρέπει για τσίπουρα.
I’ve been watching Nigel Slater‘s (he really needs a new website) Simple Cooking on BBC lately. What actually made me watch it in the first place was the amazing title sequence. I want to bake something for the people who thought of having episode and recipe titles on food packages. So cute!
What kept me watching are the really interesting recipes. Even though in every single episode I marvel at the miles he has to walk in his kitchen to get from the cupboard to the fridge or from the oven to the garden. Seriously, this must be the biggest kitchen ever.
Τελευταία παρακολουθώ μία εκπομπή στο BBC που λέγεται Simple Cooking με τον Nigel Slater‘s (που χρειάζεται καινούριο website). Είναι ένας πολύ γνωστός σεφ και πολύ συμπαθητικός. Ο λόγος που ξεκίνησα να την παρακολουθώ ήταν οι καταπληκτικοί τίτλοι. Θέλω να φτιάξω ένα γλυκό για τους τύπους που σκεφτήκανε την ιδέα να έχουν τους τίτλους των συνταγών και των επεισοδίων πάνω σε πακέτα φαγητών. Είναι γλύκα!
There is something about London in November that just makes me ache for hearty soups and curling up on the sofa with thick socks. It’s not so much the cold – it gets worse over December and January. It is all about the sharp smell of the cold to come in the air. Sort of like the promise of winter right around the corner.
I was looking for something seasonal to do this week and I stumbled upon some lovely ambercup squash the other day. They look so lovely, don’t they? Small, round, tough, they are like a toy vegetable I think. In the past I never cooked with squash and pumpkin, for some reason my family is not very big on them. My mum has now started growing them in her garden, too late for me as I have flown the nest and my memories of what we eat «at home» are pretty much set. So using squash and pumpkin is very much a London thing for me.
Κάτι συμβαίνει με το Λονδίνο το Νοέμβριο που με κάνει να ονειρεύομαι ζεστές σούπες και κουλούριασμα στον καναπέ φορώντας χοντρές κάλτσες. Δεν είναι τόσο το κρύο – που χειροτερεύει το Δεκέμβριο και το Γενάρη. Είναι μάλλον η μυρωδιά του κρύου που έρχεται στον αέρα. Περίπου σαν την υπόσχεση του χειμώνα.
I uploaded a pic of our dinner today on Google+ and Stratos asked for the recipe. That is to say he actually threatened that he would have a heart attack if I didn’t share it. Fine. You know me, I’m here for my friends.
What you need to know about this recipe is that roasted chicken with potatoes is one of the most frequent things we have in Greece. It is considered ideal for a family Sunday lunch so after a few years you are sick and tired of it. So I just gave the recipe a little twist to make it more interesting.
Ανέβασα τη φωτογραφία στο Google+ και ο Στράτος ζήτησε τη συνταγή. Δηλαδή με απείλησε ότι θα του έρθει ντουβρουτζάς μόνο από τη φωτογραφία οπότε καλά θα κάνω να δώσω και τη συνταγή. Εντάξει. Όλα για τους φίλους.